KİMSESİZ

-Kimsesizlere ve kendini kimsesiz hissedenlere…-

Unutulduğun gün

Poyrazlar senin için esecek,

Çatlatacak el ayak ve dudaklarını,

Lodoslar senin için kabartacak denizi,

Dalgakıranını alıp götürecekler elinden,

Dönüp bakacaksın üzgün

Anlayacaksın…

Ve sonra, ağlayacak, ağlayacaksın.

Dökülen gözyaşlarınla bir hazan mevsimine uyacak,

Bir soluk yaşantıya ömür boyu özlem duyacaksın…

Mahşere yaklaştığın an kefenler ayrı biçilecek senin için,

Kaldıracaklar musalla taşına tek ve son saltanatın için…

İlk iskele, son hareketi diyecekler kimsesizin,

Kalbi kuru sevgi sıvalı gidiyor kabre diyecekler…!

Elde sallayamayacaksın geride kalanlara.

Dönüp bakacaklar sana üzgün,

Anlayacaklar…!

Ve sonra ağlayacaklar senin için…

Sonunda tek bir söz söyleyecekler;

“O,

Hazan mevsimine uydu,

Bir soluk yaşantıya özlem duydu,

Teneşir tahtasında, birkaç bakraç su ile yundu”

20.Şubat.1978
İstanbul

Yundu : Yıkandı